Wierszyk o Bellatrix

WIERSZYK DEDYKOWANY TOFANYM HESTII I TOMIONE ;* GROZI TRWAŁYM URAZEM MÓZGU.

***

Pewnego dnia, pół wieku temu,
urodziła się Bella Cygnusowi staremu.
Była to Blacków szlachetna rodzina
więc wyrosła z niej wredna, Ślizgońska gadzina.
Dwie siostry miała - Andromedę, której znać nie chciała
i Cyzię, którą ponad wszystko kochała.
Gdy Bellatrix Hogwart ukończyła,
z rodzinnego domu natychmiast się zmyła.
Za Rudolfa Lestrange wyszła
i do Voldiego do pracy przyszła.
Na najwierniejszą służkę awansowała,
o czym marzyła jak była mała.
W czwartej części ją poznajemy.
W Azkabanie ją widujemy.
Wydziera się we wspomnieniach Albusa,
co lubi Hagrida i Severusa.
W piątej części spieprzyła z Azkabanu
i poleciała służyć swemu panu.
Pod koniec pozbyła się Syriusza Blacka,
którego zabiła jak zwykłego robaka.
Harry obiecał ją w mordę rąbnąć,
jednak zdążył naszą Bellę jedynie Cruciatusem skrobnąć.
Szóstą część spędziła na odgrażaniu się Snape'owi
i zatwierdzaniu obietnic pod tytułem "pomóc Draconowi".
W Insygniach Śmierci Molly ją zabiła,
"Nie w moją córkę, ty suko!" wypaliła.
Ze swoim panem już zawsze była
i tak oto historia się jej skończyła.

***

Nic więcej nie mam do powiedzenia :D Wierszyk publikowany po raz pierwszy na fanpage'u Draco, jak ja Cię kocham, do Ciebie szlocham. Piszcie co sądzicie :3

Pozdrawiam,
Se Bellatrix